De kerkuil van een leien dakje!?

De zon schijnt, de hond naast me op de bank en Enya op de achtergrond. Het hele weekend heb ik heerlijk gelezen, geschilderd, gebakken, gewandeld en opgeruimd. Gewoon volledig mijn eigen ritme gevolgd. Het resultaat: totale rust in mijn atelier én in mij. Dat is nog wel eens anders.... Zo ging het maken van deze kerkuil ook niet helemaal van een leien dakje....

Wat is dat leien dakje eigenlijk?

Ik gebruik dit gezegde best vaak, maar als je erbij nadenkt is het eigenlijk best gek. Hoezo gaat iets van een leien dakje? Mijn speurneus (of eigenlijk Gemini) vertelde mij dat de oorsprong ligt in het feit dat vroeger enkel de daken van kastelen, paleizen én kerken van leisteen werden gemaakt. Het regenwater liep hier veel eenvoudiger vanaf dan van dakpannen. Deze waren destijds namelijk vaak poreus en wilden het regenwater nog wel eens lekker opslurpen. Et voila, sindsdien loopt ieder soepel proces van een leien dakje. Leuk toch?

Poreuze dakpannen of poreuze schors?

Dat iets van een leien dakje gaat is hoe dan ook een beetje een gekke uitspraak. Want wie bepaalt dat eigenlijk. Welke norm hou je aan? Gaat het om het eindresultaat of de weg ernaartoe? Of allebei? Wie het weet mag het zeggen. Elke keer als ik mijn kerkuil zie word ik blij, 1-0 voor het leien dakje dus? Het proces ging echter meer van een dakje met poreuze dakpannen. Of eigenlijk poreuze schors. De schors zoog, net als de dakpannen, namelijk lekker het water op. Het zorgde alleen niet voor lekkages, maar 'bobbels'. Niet goed, want na verloop van tijd laat de schors hier los. Uiteraard gebeurde dit pas toen de kerkuil al lang en breed getekend was...

Er is maar één oplossing...

Jup.... alle lagen schors die loslaten eraf halen en dan een ondergrond creeren die zo vlak mogelijk is. Een proces dat uiteindelijk ruim zeven uur geduurd heeft. Ik ben namelijk niet de enige die af en toe moeite heeft met loslaten. Ook sommige stukken schors bleven erg graag zitten waar ze zaten. En krijg ze dan maar eens los...Het vroeg het nodige geduld en creativiteit. Gelukkig merkte ik al snel dat ik er behoorlijk zen van werd. Uiteraard wel pas na een minimaal half uur durende worsteling met mijn frustratie ;). Qua tijd ging het proces dus niet bepaald van een leien dakje. Maar meet je het plezier, dan kom ik tot een hele andere conclusie....Herhaling is echter niet perse nodig!