Zien van schoonheid
Het is overal. Maar dat wil niet zeggen dat je het altijd ziet... het is een keuze om het te zien. En ik ben mijzelf aan het trainen om er (nog) beter in te worden.
Je filters bepalen wat je ziet
Vogels hebben me altijd gefascineerd. Overal zie ik ze fladderen waar een ander ze niet eens opmerkt. Overigens weet ik lang niet altijd welke vogel ik zie. Vaak wel. Maar juist het niet weten heeft een superpower: je kijkt écht, zonder alle filters van wat je al weet. Ineens zie je écht hoe mooi de kleur is. Hoe diep. Hoe mooi hij beweegt. En word je eigenlijk een klein beetje verliefd.
De keerzijde van liefde voor de natuur
Juist die liefde voor de natuur, brengt me steeds vaker iets anders dan geluk. Alleen al dit jaar zijn in mijn directe omgeving zeker twintig beuken gekapt. Dood. De afwisseling tussen hoge grondwaterstand en droogte werd ze fataal. En het zijn zeker niet de laatste. Ook mijn vlinderstruiken trekken nauwelijks nog vlinders. Ik mis inmiddels zelfs die irritante vliegjes in de ogen. Als ik niet oppas zie ik bij elke wandeling enkel nog de bijna dode bomen en mijn gemis.
Maar er is meer...
Ze zijn er echter nog wel. Dus zodra ik merk dat ik weer eens ga somberen, dwing ik mijzelf naar het mooie kijken. Die eik achter mijn huis is nog altijd een veilige haven voor spechten, boomklevers, boomkruipers en vast ook allerlei insecten. En ondertussen plant ik onze tuin vol met inheemse biologische planten en de koelkast vol met biologische groenten. Ik geef de bomen rondom ons huis water en trommel buren op om hetzelfde te doen bij de bomen buiten het bereik van onze tuinslang. En minstens eens per jaar koop ik weer een paar m2 grond bij Land van Ons. Hoe meer ik spanning ervaar, hoe meer ik in actie kom om het verlies ´te compenseren´. En ik ben ervan overtuigd dat ditzelfde proces bij meer mensen gaande is. Als dat geen schoonheid is...